Wersja standardowa Wersja z powiększonym kontrastem Wersja tekstowa
FACEBOOK...
REKOMENDACJE
ZAPRASZAMY DO KINA
INFORMACJE
SZUKAJ W SERWISIE

Nie jestem twoim murzynem | dokument z Ninateką

od: do:

„Nie jestem twoim murzynem” – laureat BAFTA, nominowany do Oscara dokument o segregacji rasowej – to opowieść o prześladowaniach i walce o prawa Afroamerykanów w USA. Reżyser wykorzystuje w filmie niepublikowane dotąd fragmenty niedokończonej książki Remember This House Jamesa Baldwina, słynnego afroamerykańskiego powieściopisarza i eseisty, oraz bogaty zasób archiwalnych filmów i zdjęć. W filmie usłyszymy głos Samuela L. Jacksona – narratora opowieści.

Książka i dokument przedstawiają historie następujących po sobie zabójstw trzech przyjaciół Baldwina: Medgara Eversa, Malcolma X i Martina Luthera Kinga. Baldwin nie dokończył książki przed swoją śmiercią w 1987 roku. Pozostawił zaledwie trzydzieści stron, a spadkobiercy pisarza powierzyli rękopis reżyserowi Raoulowi Peckowi.

Film otrzymał nagrodę BAFTA w kategorii najlepszy film dokumentalny, nominację do Oscara w kategorii Najlepszy Pełnometrażowy Film Dokumentalny oraz wyróżnienie Jury Ekumenicznego i Nagrodę Publiczności w sekcji Panorama na Festiwalu Filmowym Berlinale 2017.

rok produkcji: 2013
gatunek: dokumentalny
czas trwania: 90 minut
reżyseria: Raoul Peck
scenariusz: Raoul Peck
zdjęcia: Henry Adebonojo, Bill Ross, Turner Ross
muzyka: Alexei Aigui
lektor: Samuel L. Jackson

Nie jestem twoim murzynem
                


Młynarski. Piosenka finałowa

Młynarski. Piosenka finałowato o
statnia, bardzo osobista, ale równocześnie taktowna i dyskretna rozmowa Wojciecha Młynarskiego z Alicją Albrecht, która odbyła się niedługo przed śmiercią muzyka. Reżyserka zestawia dużą porcję nieznanych dotąd archiwaliów z nagranymi współcześnie wywiadami z samym Młynarskim, a także jego rodziną i współpracownikami, w tym z Januszem Gajosem, Krystyną Jandą, Krzysztofem Materną, Ewą Bem, Ireną Santor, Januszem Głowackim, Michałem Bajorem, Jerzym Derflem, Włodzimierzem Korczem.

Piosenka to jest taki drobny twór, który może bardzo sprowokować do myślenia, ale niestety nie jest w stanie go zastąpić - mówi Wojciech Młynarski. W ponad 3500 tysiącach piosenek sportretował współczesnych, tworząc Kronikę Polski i Polaków. W Polskę idziemy, Niedziela na głównym, Róbmy swoje, czy Jeszcze w zielone gramy wciąż pozostają najtrafniejszymi i najdotkliwszymi obrazami Polski. Nieznane dotąd archiwalia, fotografie, teledyski, niektóre powstałe specjalnie na potrzeby filmu, przypominają najpiękniejsze jego piosenki.

produkcja: Polska 2017
gatunek: dokumentalny
czas trwania: 90 minut
reżyseria: Alicja Albrecht
scenariusz: Alicja Albrecht
zdjęcia: Tadeusz Kieniewicz
bohater: Wojciech Młynarski

Młynarski. Piosenka finałowa
                


„Nawet nie wiesz, jak bardzo Cię kocham”

Matka i córka, żyjące od wielu lat w konflikcie, odbywają pięć spotkań z profesorem Bogdanem de Barbaro, wybitnym psychoterapeutą. Paweł Łoziński z wrażliwością przygląda się temu procesowi w filmie pt. „Nawet nie wiesz, jak bardzo Cię kocham”.

Bohaterki dokumentu to matka i córka, które łączy trudna i złożona relacja. Hania i Ewa uczą się mówić o swoich emocjach i kruszą dzielące je mury. Kluczem do zbudowania dobrej relacji okazują się słowa.

„Nawet nie wiesz, jak bardzo Cię kocham” wpisuje się w tzw. terapeutyczny nurt współczesnego dokumentu. W swoim poprzednim filmie „Ojciec i syn” Łoziński zwracał kamerę na siebie i swojego ojca. Podczas dwutygodniowej podróży samochodem rozmawiali o problemach, jakie narosły między nimi przez lata. Ale oczyszczenie relacji nie udało się.

Film został w 2016 roku nagrodzony Srebrnym Lajkonikiem w kategorii najlepszy film dokumentalny na Krakowskim Festiwalu Filmowym.

rok produkcji: 2016
gatunek: dokumentalny
czas trwania: 80 minut
reżyseria: Paweł Łoziński
scenariusz: Paweł Łoziński
zdjęcia: Kacper Lisowski
obsada: Hanna Maciąg, Ewa Szymczyk, Bogdan De Barbaro

 Nawet nie wiesz, jak bardzo Cię kocham
                           


„Ojciec i syn” i „Ojciec i syn w podróży”

„Ojciec i syn” Pawła Łozińskiego
oraz „Ojciec i syn w podróży” Marcela Łozińskiego powstały na podstawie nakręconego wspólnie przez ojca i syna materiału filmowego z podróży. Jej celem miało być przepracowanie relacji oraz zmierzenie się trudnymi pytaniami. W konsekwencji niezgody, na podstawie tych samych nagrań powstały jednak dwa różne filmy w oparciu o ten sam materiał filmowy.

„Ojciec i syn” oraz „Ojciec i syn w podróży” to dwa osobne dzieła. Ze wspólnie zrealizowanych nagrań dwaj znani dokumentaliści ułożyli odmienne historie, przedstawione z ich punktu widzenia. Obie są efektem ich wspólnej podróży do Paryża – miejsca urodzenia Marcela Łozińskiego oraz nielegalnego pochówku jego matki. Wyjazd miał stać się sytuacją sprzyjającą niewygodnym, ale szczerym rozmowom, w założeniu – uzdrawiającym  i oczyszczającym. Filmy stanowią rejestrację tego procesu. W formie typowego filmu drogi ukazane zostały skomplikowane relacje ojciec – syn, rodzic – dziecko. Dokumentaliści mierzą się w nim z bolączkami przeszłości i zapalnymi punktami we wzajemnej relacji. Przedstawione problemy dotykają uniwersalnych prawd, dotyczących więzi międzyludzkich. Jest to jednak także opowieść biograficzna, opowieść o rodzinie naznaczonej trudną przeszłością związaną z żydowskim pochodzeniem, jej wojennymi doświadczeniami i problemami tożsamościowymi.

Prowadzenie narracji filmowej przez Pawła Łozińskiego jest kameralne, momentami klaustrofobiczne – koncentruje się na ojcu, na emocjach, również tych negatywnych. Ton jego opowieści bywa agresywny i oskarżycielski. Narracja Marcela Łozińskiego prezentuje szerszy obraz rzeczywistości. Jest w niej miejsce także dla elementów niezwiązanych bezpośrednio z bohaterami, ale ukazujących przemierzane przez nich miejsca. Ojciec uwypukla miłość i czułość, wygładza momenty trudne, ucina w miejscach niewygodnych. Nie oznacza to jednak, że zakłamuje obraz –  to raczej naturalna konsekwencja subiektywizacji. Obie opowieści składają się na obraz skomplikowanej i wielostronnej relacji, której nie można interpretować z jednej tylko perspektywy.

rok produkcji: 2013
gatunek: dokumentalny
czas trwania: 55 minut | 75 minut
reżyseria: Paweł Łoziński
scenariusz: Paweł Łoziński, Marcel Łoziński
zdjęcia: Paweł Łoziński, Marcel Łoziński
obsada: Paweł Łoziński, Marcel Łoziński

 „Ojciec i syn”       „Ojciec i syn w podróży”
 
                


„Komeda – muzyczne ścieżki życia”

„Komeda – muzyczne ścieżki życia”
to film o Krzysztofie Komedzie – lekarzu, pianiście jazzowym i kompozytorze, twórcy muzyki do 65 filmów, m.in. kultowych dzieł Romana Polańskiego, Andrzeja Wajdy, Jerzego Skolimowskiego czy Janusza Morgensterna.

Film pokazuje muzyczne fascynacje Komedy, życie w komunistycznej Polsce, sprzeciw wobec władzy, który manifestował się przede wszystkim w jego twórczości. „Wśród polskich jazzmanów, Komeda wyróżniał się nowoczesnością, stylem i odrzuceniem tradycyjnego jazzu” – mówi Roman Polański. Dlatego zaproponował mu współpracę przy „Dwóch ludziach z szafą” – tym filmem Komeda rozpoczął nowy etap swojej kariery.  Jerzy Skolimowski, Roman Polański i Jorgen Leth opowiadają o ciekawych metodach pracy z kompozytorem, a Tomasz Stańko o fenomenie twórczości jazzmana: „Prostota oznacza, że z trzech nut można zbudować bogaty i długi utwór muzyczny. On był mistrzem w stosowaniu leitmotiv w filmach”.

Krzysztofa Komedę wspominają również jego żona i siostra. Wypowiedzi uzupełniają ciekawe archiwalia – rozmowy z muzykiem, ale również filmy pokazujące mistrza przy pracy i zdjęcia oddające klimat tamtych czasów.

produkcja: Polska 2009
gatunek: dokumentalny
czas trwania: 51 minut
reżyseria: Claudia Buthenhoff-Duffy
scenariusz: Claudia Buthenhoff-Duffy
obsada: Krzysztof Komeda, Andrzej Wajda, Roman Polański, Jerzy Skolimowski, Tomasz Stańko

„Komeda – muzyczne ścieżki życia”
                   



„Miłość”

„Miłość”
to historia młodości, mierzenia się z przeciwnościami, wspólnych szaleństw, wielkich przyjaźni, konfliktów, rozczarowań, rywalizacji, pragnień i pomysłów na życie.

Pięciu kumpli, którzy chcieli wstrząsnąć światem. Pięć wyrazistych osobowości, które szukały sposobu na wyrażenie siebie. Pięć muzycznych wizji, które często się kłóciły. Jeden zespół. To nie mogło się udać, gdyby nie „Miłość”.

Tytułowa „Miłość” to nazwa aktywnego w latach 90. gdańskiego zespołu yassowego, którego członkami byli Mikołaj Trzaska, Tymon Tymański, Leszek Możdżer, Maciej Sikała i nieżyjący już Jacek Olter.

Kilka lat po ostatecznym rozpadzie grupy, muzycy spotykają się ponownie – mają wystąpić razem na Off Festivalu. Filip Dzierżawski towarzyszy im z kamerą podczas przygotowań. W swoim filmie pokazuje w ten sposób nie tylko historię zespołu, ale również złożony obraz relacji pomiędzy muzykami.

Spotkanie po latach nie jest łatwym doświadczeniem. Zagadnienia, które podsuwa im reżyser filmu, również nie należą do najprostszych.

Reżyser przeplata  w dokumencie biograficzną opowieść z ujęciami z prób, fragmentami utworów, wypowiedziami samych artystów i materiałami archiwalnymi z lat 90. Film otrzymał wiele nagród, w tym Złotego Lajkonika na Krakowskim Festiwalu Filmowym w 2013 roku.

produkcja: Polska 2012
gatunek: dokumentalny, biograficzny, muzyczny
czas trwania: 92 minuty
reżyseria: Filip Dzierżawski
scenariusz: Filip Dzierżawski
zdjęcia: Andrzej Wojciechowski
muzyka: Miłość
obsada: Tymon Tymański, Mikołaj Trzaska, Leszek Możdżer, Maciej Sikała, Jakub Staruszkiewicz, Piotr Metz, Monika Żukowska, Kamil Sznurkowski, Tomasz Konopiński, Bartek Bienefait, Franek Piotrowski, Janek Orliński, Marta Agustin, Basia Jastrzębska, Irwin Wojciechowski, Bartek Lewandowski, Julian Wnuk

    „Miłość”



„Nieobecność”

Piotr Łazarkiewicz
żył szybko, zachłannie, jakby podświadomie czuł, że ma mało czasu. Ktoś napisał „umarł w biegu”. Jego czas był zawsze wypełniony po brzegi, a jednocześnie ci, którzy go znali często podkreślają, że – obcując z nim – mieli poczucie, że zawsze miał dla nich czas.

To film opowiedziany z perspektywy jego odejścia, ale nie panegiryk. Piotr był zwyczajny, skromny, nieśmiały, bliski i prawdziwy. Zawsze w skórzanych spodniach, z papierosem w ustach, z długimi włosami, jąkający się, z lekko ironicznym dystansem.

„Nieobecność” nie jest klasyczną biografią zmarłego w 2008 roku reżysera, ale mozaiką wspomnień rodziny i przyjaciół, archiwalnych wypowiedzi artysty, fragmentów jego filmów i spektakli tworzących opowieść o pasjonacie kina i dobrym, mądrym człowieku.

„Niewielu znam filmowców, którzy mieli sztukę tak głęboko we krwi jak miał Piotr i którzy tak rzadko szli na kompromisy ze światem zewnętrznym. To, co było dla mnie najbardziej poruszające i najpiękniejsze, to była jego droga do tej sztuki” – mówi o Piotrze Łazarkiewiczu Agnieszka Holland.

„Nieobecność” to poświęcony reżyserowi dokument zrealizowany przez jego żonę, Magdalenę. Najbliżsi artysty mówią w filmie o tęsknocie, poszukiwaniu znaków potwierdzających jego dalszą obecność w ich życiu i o oswajaniu się ze stratą. Jest to opowieść o reżyserze i artyście, ale przede wszystkim o dobrym człowieku, który obdarzał świat pozytywną energią.

W dokumencie Magdalena Łazarkiewicz wykorzystała wiele materiałów archiwalnych z udziałem męża, który opowiada o swojej drodze zawodowej i prawdziwej fascynacji kinem. Z opowieści rodziny, przyjaciół i współpracowników wyłania się obraz barwnej postaci, erudyty, który od dzieciństwa do samego końca szczerze interesował się kinem. Z offu słyszymy, m.in. wypowiedzi Agnieszki Holland, Remigiusza Grzeli, Marii Seweryn, Wiesława Komasy i Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej, które przeplatają się ze wspomnieniami żony i dzieci reżysera.

„W momencie, w którym człowiek ma pewność, że to, co zrobił, jest coś warte, to myślenie jest coś warte, że ma się rację, to nie ma takiego nacisku, presji, która mogłabyś coś wymóc, jakieś ustępstwa” – tłumaczył reżyser. W jednym z materiałów opowiadał o przejściach z cenzurą w PRL. Krytycznie patrzył też na to, co w pewnym momencie zaczęło się dziać w telewizji i przemyśle filmowym i postanowił gdzieś się schować – w tym celu wybrał teatry w małych miastach.

W filmie wykorzystano liczne fotografie, fragmenty spektakli teatralnych, etiud szkolnych, filmów fabularnych i dokumentalnych.

Film jest prezentowany w Ninatece w ramach projektu „Granice dokumentu”, współfinansowanego przez Polski Instytut Sztuki Filmowej.

produkcja: Polska 2014
gatunek: dokumentalny
czas trwania: 66 minut
reżyseria: Magdalena Łazarkiewicz
scenariusz: Magdalena Łazarkiewicz
zdjęcia: Wojciech Todorow, Adam Zapała
muzyka: Antoni Łazarkiewicz

„Nieobecność”
 


 film, teatr, opera
 taniec, muzyka, sztuka
 bajki, słuchowiska
 literatura, publicystyka





Czy wiesz, że... Reprezentacyjny Zespół Pieśni i Tańca Miasta Oświęcim „Hajduki” działa nieprzerwanie od ponad 50 lat . W październiku 2018 roku odbyły się jubileuszowe koncerty z okazji 50-lecia działalności artystycznej Zespołu Pieśni i Tańca „Hajduki” działającego w ...czytaj więcej...
maj 2020
  P W Ś C P S N
18 1 2 3
19 4 5 6 7 8 9 10
20 11 12 13 14 15 16 17
21 18 19 20 21 22 23 24
22 25 26 27 28 29 30 31
poprzedni następny

W GALERII

Realizacja: HEXADE.COM (Grafik, projektant, webdesigner)