Wersja standardowa Wersja z powiększonym kontrastem Wersja tekstowa
FACEBOOK...
REKOMENDACJE
ZAPRASZAMY DO KINA
INFORMACJE
SZUKAJ W SERWISIE

Dziady - spektakl z Teatru Narodowego w Warszawie

od: do:

27 maja 2020 roku o godzinie 19:00 rozpoczęła się, z Teatru Narodowego w Warszawie, transmisja spektaklu, wg Adama Mickiewicza, z Grzegorzem Małeckim w roli Gustawa-Konrada, w reżyserii Eimuntasa Nekrošiusa, pt. „Dziady”.

„Dziady” to arcydramat Adama Mickiewicza interpretowany przez litewskiego mistrza, wizjonera teatru — Eimuntasa Nekrošiusa, znanego ze swego unikalnego języka teatralnego.

Duchowość, siła rytuału, poczucie wspólnoty i tragizm jednostki w wymiarze egzystencjalnym i narodowym.

Nagrody:
2016 – Nagroda im. Konrada Swinarskiego za najlepszą reżyserię dla Eimuntasa Nekrošiusa

tekst: Adam Mickiewicz
reżyseria: Eimuntas Nekrošius
scenografia: Marius Nekrošius
muzyka: Paweł Szymański
kostiumy: Nadežda Gultiajeva
reżyseria światła: Audrius Jankauskas
opracowanie tekstu: Rolandas Rastauskas
asystent reżysera: Anna Turowiec
obsada: Grzegorz Małecki, Marcin Przybylski, Mateusz Rusin, Wiktoria Gorodeckaja, Marta Wągrocka, Piotr Grabowski, Kinga Ilgner, Arkadiusz Janiczek, Bartłomiej Bobrowski, Katarzyna Dorosińska, Karol Dziuba, Anna Grycewicz, Joanna Gryga, Robert Jarociński, Paulina Korthals, Grzegorz Kwiecień, Kacper Matula, Kamil Mrożek, Szymon Nowak, Paweł Paprocki, Piotr Piksa, Mateusz Kmiecik, Katarzyna Pośpiech, Paulina Szostak, Magdalena Warzecha
premiera: 10.03.2016
rejestracja: 20.02.2019
czas trwania: 227 minut

„Dziady” | spektakl dostępny do 28.05 do godz. 23:59


fot. Krzysztof Bieliński


Teatr Narodowy w Warszawie zaprasza online.

Teatr Narodowy rekomenduje spektakle przygotowane przez Teatr Telewizji oraz inne zarejestrowane przedstawienia, a wybór obejmuje mistrzowskie realizacje Jerzego Jarockiego, Jerzego Grzegorzewskiego, Jana Englerta, a także twórców młodszego pokolenia. Wśród nich znajduje się polska klasyka dramaty, adaptacje współczesnych tekstów. Teatr Narodowy współpracuje z artystami reprezentującymi różne estetyki teatralne – stąd tak różnorodne propozycje.

#teatrnarodowyonline #zostańwdomu #włącznarodowy



„Hamlet”
  reżyseria: Jerzy Grzegorzewski
„Msza za miasto Arras”
 
reżyseria: Janusz Gajos
„Miłość na Krymie”
  reżyseria: Jerzy Jarocki
„Kosmos"
  reżyseria: Jerzy Jarocki
„Śluby panieńskie”
 
reżyseria: Jan Englert
„Udręka życia Hanocha Levina”
  reżyseria: Jan Englert
„Pożegnania”
 
reżyseria: Agnieszka Glińska
„Mrok”
 
reżyseria: Artur Tyszkiewicz
„Pchła Szachrajka”
 
reżyseria: Anna Seniuk


„Hamlet”

Historia Szekspirowskiego księcia, „świeżo przeczytana i przemyślana przez Stanisława Wyspiańskiego”, to próba kreacji polskiego Hamleta, bohatera naszej historii i teraźniejszości. Reżyser przedstawił ją z perspektywy umierającego Wyspiańskiego.

„Nieczęsto zdarza się w teatrze przedstawienie – takie jak ten Hamlet – które włącza widownię w dialog tak skupiony, istotny i tak intymny. Dzieje się tak czasami, kiedy aktorom dane jest – jak u Jerzego Grzegorzewskiego – «życie grać» i jest to – jak chciał Stanisław Wyspiański – ich własne życie. Dzieje się tak, kiedy aktorom dane jest ujawnić własne artystyczne osobowości i swój kunszt. Kiedy mają poczucie sensu swojej twórczości i świadomość uczestnictwa w dziele ważnym, wartościowym, niezwykłym. Kiedy mogą powiedzieć – jak Jan Englert – «niezależnie od rezultatu i oceny spektaklu nie mam wątpliwości: obcowałem z prawdziwą sztuką». Dzieje się tak, kiedy widzom dane jest rozpoznać w teatrze własne pytania i doświadczenia, kiedy – poprzez teatr – dane jest im dotknięcie istotnej prawdy. Bardzo trudno jest mówić o przedstawieniu, i o Studium o Hamlecie (jak powszechnie bywa nazywane to dzieło Wyspiańskiego), nie używając wielkich słów. Pojęcia takie jak «prawda», «życie», wyznaczają horyzont i rangę zapisanej w Studium wizji teatru. W teatrze Grzegorzewskiego te pojęcia ujęte w przeżycia stają się na powrót bliskie, nieodzowne” /Joanna Walaszek, „Didaskalia” nr 57, 2003/

W 2004 roku Jerzy Grzegorzewski otrzymał za to przedstawienie Nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida w dziedzinie teatru.

tekst: Stanisław Wyspiański
adaptacja, scenografia, reżyseria: Jerzy Grzegorzewski
obsada: Wojciech Malajkat, Krzysztof Wakuliński, Ewa Konstancja Bułhak-Rewak, Grzegorz Małecki
premiera: 28.09.2003, Scena przy Wierzbowej
premiera TV: 2008

„Hamlet”



fot. Michał Mrowiec


„Msza za miasto Arras”

„Msza za miasto Arras” to monodram, na podstawie powieści Andrzeja Szczypiorskiego o pogromie Żydów w średniowiecznym mieście Arras, w reżyserii i wykonaniu Janusza Gajosa.

W 1458 roku zaraza zdziesiątkowała mieszkańców francuskiego miasta Arras. Po niej nastąpiła klęska głodu i wydarzenia, które wywołali sami ludzie – zbrodnie, pogromy Żydów, procesy o urojone herezje...

Monodram Janusza Gajosa na podstawie powieści Andrzeja Szczypiorskiego jest relacją świadka i uczestnika tych wydarzeń a zarazem opowieścią ze wszech miar uniwersalną – o ponadczasowych mechanizmach terroru, źródłach nietolerancji i fanatyzmu. Refleksja o pułapkach życia w społeczności, o tyranii władzy i różnych wymiarach wolności, o jej braku. Prawda o człowieku naszych czasów.

„Po 20 latach przeczytałem ten tekst ponownie i doszedłem do wniosku, że świat od lat popełnia te same błędy. I że nie tylko warto, ale trzeba o nich rozmawiać” – mówił aktor.

tekst: Andrzej Szczypiorski
adaptacja: Igor Sawin
reżyseria: Janusz Gajos
scenografia: Dorota Roqueplo
muzyka: Paweł Czepułkowski
reżyseria światła: Mirosław Poznański
zdjęcia: Dariusz Curyło, Piotr Gronau, Piotr Kotarba, Paweł Krzykowski, Andrzej Pieczyński, Piotr Rusin
realizacja telewizyjna: Józef Kowalewski
obsada: Janusz Gajos
premiera: 21.05.2015

„Hamlet”




fot. Krzysztof Bielinski


„Miłość na Krymie”

Spojrzenie Mrożka w stronę Rosji – od Czechowa po czasy dzisiejsze. Tryby historii, rosyjska dusza i mentalność. Wędrówka przez epoki u boku zagubionego rosyjskiego inteligenta. Pytanie o wybory w trudnych dziejowych momentach, o utopie, które zamiast wybawienia przynoszą spustoszenie, o rosyjskie szaleństwo i odpowiedzialność za nie. Pełnokrwiste postaci, piekielnie inteligentny dialog i mistrzowska ręka reżysera Jerzego Jarockiego.

„To jest wędrówka nie tylko przez polityczną historię Rosji, ale także obyczajową, społeczną, psychologiczną, literacką, czy szerzej mówiąc, kulturową. Są tu szerokie plany i plenery, głównie w wyobraźni, ale jednak. Ten oddech przedstawienie zawdzięcza także scenografowi Jerzemu Jukowi Kowarskiemu. Do tego dochodzi muzyka Stanisława Radwana, który jest kimś więcej niż tylko kompozytorem. Jest wybitnym człowiekiem teatru, który dał temu spektaklowi nie tylko konkretne kompozycje, ale swoją obecnością podniósł teatralną wagę tego przedstawienia – mówił o inscenizacji Jan Frycz.

tekst: Sławomir Mrożek
adaptacja, reżyseria: Jerzy Jarocki
scenografia, kostiumy: Jerzy Juk Kowarski
muzyka: Stanisław Radwan
zdjęcia: Witold Adamek
obsada: Jan Frycz, Małgorzata Kożuchowska, Jolanta Fraszyńska, Mariusz Bonaszewski, Anna Seniuk, Janusz Gajos, Paweł Paprocki, Barbara Horawianka, Grzegorz Małecki, Jerzy Radziwiłowicz, Mirosław Konarowski, Arkadiusz Janiczek, Robert Jarociński, Marcin Przybylski, Iwona Pawlak, Jacek Mikołajczak, Piotr Suzin
premiera: 17.01.2007, Sala Boguławskiego
premiera TV: 2014

„Miłość na Krymie”




fot. Stefan Okołowicz


„Kosmos"

Gombrowiczowska przypowieść o bezskutecznym poszukiwaniu sensowności świata.

Rozglądacie się dookoła i dostrzegacie dziwne szczegóły? Witold i Fuks też próbowali połączyć ślady (wróbel na drucie, strzałki na suficie, patyczek na nitce), by nadać sens otaczającej rzeczywistości. Kosmos „jest o samym stwarzaniu się tej historii, o stwarzaniu się rzeczywistości, jak ona niezdarnie, kulawo, rodzi się ze skojarzeń naszych… Kosmos wprowadza w sposób zwykły w świat niezwykły, niejako za kulisy świata”. /Witold Gombrowicz/

Jerzy Jarocki, w swoim zadziwiającym precyzją przedstawieniu, pyta „o ludzką kondycję, o samodzielność istnienia człowieka we wszechświecie, o możliwości rozpoznawania świata i możliwości twórcze człowieka”. 

Jerzy Juk-Kowarski stworzył w Kosmosie jedną ze swoich najlepszych scenografii. Gombrowiczowskie uniwersum zbudowane jest według modelu przestrzeni euklidesowej mieszcząc „rozpętywanie chaosu w matematycznie uporządkowanej formie”.

W 2006 roku przedstawienie i jego twórców krytycy obsypali deszczem nagród: Feliksy Warszawskie za reżyserię dla Jerzego Jarockiego i dla Zbigniewa Zapasiewicza (za rolę Leona), który otrzymał także Nagrodę im. Tadeusza Żeleńskiego-Boya oraz Nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida w kategorii „Teatr”. Marcin Hycnar wyróżniony został Nagrodą im. Andrzeja Nardellego Sekcji Krytyków ZASP za najlepszy debiut aktorski sezonu 2005/2006 w roli Fuksa. Przedstawienie Kosmos zostało także uhonorowane Nagrodą Dyrekcji Festiwalu „Bałtyjski Dom” w Sankt Petersburgu.

tekst: Witold Gombrowicz
adaptacja, reżyseria: Jerzy Jarocki
scenografia, kostiumy: Jerzy Juk Kowarski
muzyka: Stanisław Radwan
obsada: Oskar Hamerski, Marcin Hycnar, Zbigniew Zapasiewicz, Anna Seniuk, Małgorzata Kożuchowska, Mariusz Bonaszewski, Beata Fudalej, Bartłomiej Bobrowski, Kamilla Baar, Wojciech Solarz, Robert Jarociński, Marta Chodorowska
premiera: 16.10.2005, Scena przy Wierzbowej
premiera TV: 2006

„Kosmos"




fot. Stefan Okołowicz


„Śluby panieńskie”

To zabawna i nietracąca na aktualności opowieść o odwiecznych damsko-męskich zmaganiach. W reżyserskiej interpretacji Jana Englerta komediowe arcydzieło zachowuje kunszt oryginału, odsłaniając jednocześnie niezwykle współczesny wymiar twórczości Aleksandra Fredry.

Sceniczne życie tętni rytmem i melodią fenomenalnego fredrowskiego wiersza, a przedstawione z finezyjnym humorem miłosne gry okazują się wciągające i dwuznaczne. Spektakl, dzięki doskonałej obsadzie, uwspółcześnionej sielskiej scenografii Barbary Hanickiej, intrygującej muzyce Leszka Możdżera, nabiera wyjątkowej świeżości i lekkości.

tekst: Aleksander Fredro
reżyseria: Jan Englert
scenografia, kostiumy: Barbara Hanicka
muzyka: Leszek Możdżer
zdjęcia: Piotr Wojtowicz
obsada: Kamilla Baar-Kochańska, Katarzyna Gniewkowska, Patrycja Soliman, Jan Englert, Marcin Hycnar, Grzegorz Małecki, Dorota Rubin, Zbigniew Bogdański
premiera: 21.04.2007, Sala Bogusławskiego
premiera TV: 2017

„Śluby panieńskie”




fot. Stefan Okołowicz


„Udręka życia Hanocha Levina”

Jona (Janusz Gajos) i Lewiwa (Anna Seniuk) to zmęczone sobą małżeństwo skazane na własne towarzystwo w czterech ścianach wspólnego mieszkania. Mają kilkadziesiąt lat praktyki, wiedzą, że wiele można powiedzieć i wiele wybaczyć. Rozmawiają, kłócą się, obrzucają brutalnymi obelgami, ale też dzielą boleśnie szczerymi zwierzeniami. Są godnymi siebie przeciwnikami. Wizyta sąsiada Gunkela (Włodzimierz Press) rzuca nowe światło na ich relację.

W świecie małżeńskiego współistnienia jest miejsce na przywiązanie, rozczarowania, wyrzuty, żal do życia, które mija i wściekłość, że jest się starym. W samotności byłby spokój. Ale naprawdę ma się tylko siebie nawzajem.

Inscenizacja Jana Englerta oddaje zarówno tragizm, jak i czarny humor tragikomedii Hanocha Levina.

W 2012 roku Jan Englert został uhonorowany za reżyserię spektaklu Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida w kategorii „Teatr”, Włodzimierz Press za rolę Gunkela otrzymał Feliksa Warszawskiego w kategorii „najlepsza drugoplanowa rola męska”, a Anna Seniuk i Janusz Gajos za swoje role w otrzymali nominacje do Feliksów Warszawskich.

tekst: Hanoch Levin
reżyseria: Jan Englert
scenografia, kostiumy: Barbara Hanicka
muzyka: muzyka: Stanisław Radwan
zdjęcia: Witold Adamek
obsada: Janusz Gajos, Anna Seniuk, Włodzimierz Press
premiera: 16.12.2011, Sala Bogusławskiego
premiera TV: 2013

„Udręka życia Hanocha Levina”




fot. Stefan Okołowicz


„Pożegnania”

Agnieszka Glińska z wnikliwością przygląda się losom pogruchotanego przez wojnę pokolenia. W przedstawieniu, na podstawie powieści Stanisława Dygata, opowiada o niezrealizowanej miłości w czasach traumatycznego przełomu. Rysuje sugestywny obraz Polski, w której po kataklizmie wojny zostaje wprowadzony nowy, przywieziony ze Wschodu porządek.

W maju 1939 roku zbuntowany Paweł, chłopak z warszawskich wyższych sfer, spotyka w nocnym lokalu Lidkę – fordanserkę, dziewczynę z Pragi. Razem uciekają do podmiejskiego pensjonatu, jednak tę burzliwą znajomość przerywa interwencja ojca, przerażonego, że taka dziewczyna zniszczy synowi życie. „Świata nie da się zmienić” – powtarzają Pawłowi wszyscy dookoła. Jednak chłopak uważa inaczej. Pragnie wyrwać się z konwenansów, tęskni do niezwykłych przeżyć, uprawia grę z otoczeniem. Aż nagle wybucha wojna i dotychczasowy porządek rzeczy zostaje całkowicie wywrócony. A co zostało z ich miłości? Spektakl jest jednym wielkim pasmem pożegnań – pożegnaniem młodości, złudzeń, marzeń, buntu i odchodzącej, bo unieważnionej przez wojnę rzeczywistości. Także pożegnaniem naiwnej wiary, że jednostka może zmienić świat i że wszystko jest dozwolone i możliwe.

W 2013 roku za spektakl Agnieszka Glińska została nominowana do Feliksa Warszawskiego w kategorii „najlepsza reżyseria”, Beata Fudalej za rolę Maryny otrzymała Feliksa Warszawskiego w kategorii „najlepsza drugoplanowa rola kobieca”.

tekst: Stanisław Dygat
adaptacja: Agnieszka Glińska, Tomasz Szczepanek
reżyseria: Agnieszka Glińska
scenografia: Magdalena Maciejewska
kostiumy: Agnieszka Zawadowska
muzyka: Jan Duszyński
choreografia: Weronika Pelczyńska
zdjęcia: Wojciech Staroń
obsada: Marcin Hycnar, Krzysztof Stelmaszyk, Ewa Konstancja Bułhak, Joanna Kwiatkowska-Zduń, Patrycja Soliman, Grzegorz Kwiecień,   Wojciech Solarz, Dorota Landowska, Dominika Kluźniak, Karol Pocheć, Modest Ruciński, Andrzej Blumenfeld, Magdalena Warzecha, Jerzy Łapiński, Beata Fudalej, Joanna Gryga, Marzena Gorska, Grażyna Kopeć, Anna Wojnarowska
premiera: 8.09.2012, Scena na Wierbowej
premiera TV: 2018

„Pożegnania”


fot. Krzysztof Bieliński


„Mrok”

Sześć splecionych ze sobą opowieści członków jednej rodziny, uwikłanych w gry wyobraźni głównego bohatera, balansujących na granicy rzeczywistości i snu.

Pojawiają się tu osoby ważne dla głównego bohatera (w tej roli Marcin Hycnar) – rodzice, żona, starszy brat, przyjaciel. Ich wypowiedzi powoli budują jego portret, ale jednocześnie pozostawiają widza w niepewności, co zdarzyło się naprawdę, a co jest tylko urojeniem. Czy rzeczywiście doszło do tragicznych wypadków, o których się mówi?

Ta wiwisekcja służy w istocie zasadniczemu tematowi dramatu. Zagubiony w życiu, w którym teoretycznie wszystko jest dozwolone, Marek rzuca wyzwanie Bogu. Prowokując zło, testuje niejako jego istnienie. A kiedy nie otrzymuje dowodów obecności, popada w zwątpienie. Czy będzie ono jednak całkowite? Ta subtelna sztuka, silnie skoncentrowana na słowie, ma głęboki sens nie tylko religijny, ale i egzystencjalny.

„Mrok” Mariusza Bielińskiego zwyciężył w konkursie na dramat inspirowany życiem, myślą i twórczością Jana Pawła II, zorganizowanym przez warszawskie Centrum Myśli Jana Pawła II w 2007 roku. Krytycy odkrywali powinowactwa „Mroku” z dramaturgiczną twórczością Karola Wojtyły przede wszystkim w wykorzystaniu efektu równoległych monologów postaci, które budują wspólną opowieść.

W 2008 roku Marcin Hycnar otrzymał Feliksa Warszawskiego w kategorii „najlepsza pierwszoplanowa rola męska”, a w 2010 roku Nagrodę im. Leona Schillera w 2010 roku za osiągnięcia w dziedzinie sztuki aktorskiej, w tym za rolę Marka.

tekst: Mariusz Bieliński
reżyseria: Artur Tyszkiewicz
scenografia, kostiumy: Jan Kozikowski
realizacja TV: Józef Kowalewski
obsada: Marcin Hycnar, Przemysław Stippa, Kamilla Baar-Kochańska, Sławomira Łozińska, Andrzej Blumenfeld, Leszek Zduń
premiera: 8.05.2008, Scena Studio
premiera TV: 2017

„Mrok”


fot. Krzysztof Bieliński


„Pchła Szachrajka”

To propozycja nie tylko dla dzieci. Rymowana bajka o złośliwej, lecz jednocześnie inteligentnej i słodkiej pchle, uwielbiającej robić psikusy to klasyka literatury dziecięcej. Wielki tupet i jeszcze większy spryt oraz wdzięk pozwalały jej – do czasu – wychodzić obronną ręką z opresji, które sama wywoływała. Gdy wreszcie wyrokiem sądu została skazana za swoje „psoty i gałgaństwa”, ze łzami w oczach obiecała poprawę, przeszła głęboką przemianę i odtąd była „tak uczciwa, jak to tylko w bajkach bywa...”.

autor: Jan Brzechwa
reżyseria: Anna Seniuk
muzyka: Maciej Małecki
scenografia: Anna Sekuła
choreografia: Weronika Pelczyńska
realizacja TV: Dariusz Pawelec
obsada: Ewa Konstancja Bułhak, Kinga Ilgner, Paulina Korthals, Anna Lobedan, Bartłomiej Bobrowski, Kacper Matula, Paweł Paprocki, Piotr Piksa, Martyna Dudek, Julia Łukowiak, Maciej Cymorek, Marek Gawroński
premiera: 6.12.2013, Scena Studio
premiera TV: 2018

„Pchła Szachrajka”



fot. Andrzej Wencel






OKF-O!, czyli Oświęcimski Klub Fantastyki-Online! Chociaż kwarantanna nie sprzyja naszemu hobby, które opiera się w głównej mierze na spotkaniach, to przecież nie oznacza to, że klubowe życie zamarło, podobnie jak fandom fantastyki w Polsce i na świecie. W najbliższym czasie Oświęcimski Klub Fantastyki działający w OCK będzie...czytaj więcej...
maj 2020
  P W Ś C P S N
18 1 2 3
19 4 5 6 7 8 9 10
20 11 12 13 14 15 16 17
21 18 19 20 21 22 23 24
22 25 26 27 28 29 30 31
poprzedni następny

W GALERII

Realizacja: HEXADE.COM (Grafik, projektant, webdesigner)